In Maastricht leerde hij Nederlands, ging hij naar school en probeerde hij een toekomst op te bouwen. Maar toen hij achttien werd, moest hij de opvang verlaten. Kort daarna verloor hij ook zijn verblijfsrecht. Na een periode in vreemdelingenbewaring werd hij vrijgelaten zonder opvang of perspectief. Met alleen een treinkaartje op zak reisde hij terug naar Maastricht, waar hij nog mensen kende. Vervolgens leefde hij jarenlang zonder verblijfsstatus en zonder vaste woonplek. Hij sliep buiten, bij bekenden of in leegstaande gebouwen. Zonder papieren had hij geen toegang tot werk, nauwelijks toegang tot zorg en voortdurend het risico opnieuw te worden opgepakt. Op een gegeven moment raakte hij gewend aan dat bestaan. De angst maakte plaats voor een gevoel van uitzichtloosheid. Soms leek een nacht in een politiecel nog beter dan een nacht op straat. Pas toen hij ernstig ziek werd, kwam er hulp. Via een hulpverlener in Maastricht belandde hij in het ziekenhuis, waar tuberculose werd vastgesteld. Voor het eerst in jaren kreeg hij medische zorg, rust en iemand die naast hem bleef staan. Met ondersteuning van die hulpverlener kreeg hij uiteindelijk een verblijfsvergunning op medische gronden. Tegenwoordig woont Steven in een gedeelde woonvoorziening in Utrecht en doet hij vrijwilligerswerk. Zijn leven is stabieler dan vroeger, maar volledige zekerheid heeft hij nog altijd niet. Zijn verhaal laat zien wat er kan gebeuren wanneer mensen tussen wal en schip raken: zonder papieren, zonder huis en vaak ook zonder zicht op een toekomst.

Kim van de Wetering is zelfstandig fotograaf en journalist en werkt voor Valente. Lees het volledige verhaal van Steven hier >>