‘Ik ben al dertig jaar lang medisch pedagogisch zorgverlener (mpz’er) en vind nog steeds dat ik een prachtig vak heb. Je kon in mijn tijd nog geen pedagogiek studeren op hbo-niveau, dus heb ik de sociale academie gedaan waarbij ik me gespecialiseerd heb in kinderen van nul tot twaalf. Mijn scriptie ging over anorexia en daar heb ik in mijn huidige werk ook geregeld mee te maken.’

Focustaal

‘Vroeger was je als mpz’er een soort spelbegeleider, je bood kinderen afleiding, maar in de loop van de jaren is ons takenpakket sterk verbreed. De kern van ons werk is het terugdringen van angst en stress en het voorkomen van trauma bij kinderen die opgenomen worden. Er is een tijd geweest dat kinderen voor het inbrengen van een sonde of het prikken van bloed in de houdgreep genomen werden, maar die tijd is gelukkig voorbij. We overleggen met ouders over een plan van aanpak, proberen dingen uit te leggen, nemen de tijd en maken als een kind erg angstig is gebruik van sedatie. Bij het praten met kinderen bedienen we ons van ‘focustaal’. Dat wil zeggen dat we woorden als ‘pijn’, ‘bloed’ en ‘prikken’ zoveel mogelijk vermijden en andere woorden gebruiken met als doel de aandacht van het kind op iets positiefs te richten.’

Huilende baby’s

‘Op de kinderafdeling staan we altijd met twee of drie mpz’ers op 20 tot 25 bedden. Daarnaast ondersteunen wij dagelijks op een speciaal daarvoor ingerichte verrichtingenkamer, bij kinderen die alleen voor bloedafname of een infuus komen en daar angstig voor zijn. Elke dinsdag- en vrijdagochtend draaien we, samen met een kinderarts, op de polikliniek Kindergeneeskunde een  ABC-poli (Advanced Baby Care). Hier bieden we hulp aan ouders van excessief huilende baby’s. We hopen zo een opname te voorkomen. Verder werkt iedere dag één van ons op de spoedeisende hulp, waar kinderen van nul tot achttien jaar binnenkomen met bijvoorbeeld buikpijn, koorts of een breuk.‘

Dynamisch

‘Ook na dertig jaar ben ik nog steeds ontzettend blij met mijn werk. Vooral de multidisciplinaire samenwerking vind ik inspirerend. Als mpz’er maak ik deel uit van een team met onder meer artsen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers, een psycholoog, diëtist, logopedist en een fysiotherapeut. Daar leer ik veel van. Ik breng mijn eigen expertise in en ben een schakel tussen het team en een gezin. Dat we rouleren op de polikliniek en oproepbaar zijn door andere afdelingen maakt het werk bovendien heel dynamisch. Geen dag is hier hetzelfde. Het ene moment heb ik plezier met een kind en een uur later kan ik in gesprek zijn met een ouder die verdriet heeft. Ook dat de kinderen variëren in leeftijd maakt mijn werk boeiend. De begeleiding van een baby vergt een andere aanpak dan die van een kind van twaalf.’

150 vakgenoten

In 2012 heb ik met een collega een landelijk symposium voor mpz’ers georganiseerd. Het leek ons nuttig en leuk om alle mpz’ers een keer bij elkaar te hebben. Dat symposium is de start geweest van een jaarlijkse traditie. Afgelopen jaar hielden we de veertiende editie. Sinds 2022 is het landelijk congres in het Prinses Máxima Centrum. Er komen altijd minstens 150 vakgenoten op af. Vanuit dat jaarlijkse congres zijn regionale werkgroepen ontstaan die elk weer vertegenwoordigd zijn in een landelijke vakgroep. Die bestaat uit regiovertegenwoordigers van de perifere en topklinische ziekenhuizen en vertegenwoordigers van de academische ziekenhuizen en het Prinses Máxima Centrum. Zelf representeer ik de regio Midden-Nederland. Met de landelijke vakgroep inventariseren we wat er speelt in ons vak, zorgen we dat er, onder meer via een nieuwsbrief, onderlinge uitwisseling van informatie is en bespreken we nieuwe thema’s waar we in de regio’s weer over nadenken en praten.’

Registratie

Sinds 2018 zijn we als beroepsgroep aangesloten bij de BPSW. Dat levert ons heel veel op. De BPSW heeft bijvoorbeeld contact met VWS en dat maakt het mogelijk om thema’s die landelijk spelen onder de aandacht te brengen. Ook is de BPSW met het ministerie in gesprek over een verplichte registratie van onze beroepsgroep. Sinds 2022 hebben we een eigen registratie bij de BPSW, maar die is nu nog vrijwillig. Verplichte registratie houdt in dat we ons elke vijf jaar opnieuw moeten laten registreren. Hiervoor moeten we aan een aantal voorwaarden voldoen, waaronder het halen van punten op het gebied van kennisoverdracht, profilering, deskundigheidsbevordering en reflectie. Dat draagt bij aan de professionalisering van ons vak. En dan heb ik nog niet eens de hulp genoemd die de BPSW ons biedt bij het maken van een verrichtingencode. Dat gaat ons in de toekomst mogelijk helpen passend beloond te worden voor de diensten die we leveren.’

Congres

‘Het thema van ons volgende congres, op 9 oktober aanstaande, is: ‘O, doe je dat zo?’ Centraal staan best practices op allerlei terreinen van ons vak. Dat kan dus variëren van de beste manier om een sonde in te brengen tot die om met de verplichte eetmomenten van een anorexiapatiëntje om te gaan. Als mpz’ers blijven we leren.’

Ben jij mpz’er en wil je je aansluiten bij de BPSW of aan een werkgroep deelnemen?
Kijk dan hier voor meer info >>

Else de Jonge is (eind)redacteur van Vakblad Sociaal Werk