Er is één meisje dat ik nooit zal vergeten. Mijn herinnering aan haar blijft altijd een beetje schuren. Ik maakte kennis met haar na lang aandringen van haar moeder, die uitbehandeld was bij de ggz. 'Mijn dochter heeft helemaal geen therapie nodig, maar gewoon een luisterend oor' was haar smeekbede, waar ik uiteindelijk voor zwichtte. Mijn indruk was dat niet alleen moeder, maar het hele gezin inmiddels uitbehandeld was, ondanks alle goed bedoelde ingezette zware jeugdzorg. Ga er maar aanstaan: broertje autistisch, vader die bezig was een vrouw te worden, ouders verwikkeld in een oeverloze vechtscheiding.