Het is alwéér onrustig in de jeugdzorg. Overheid en ketenpartners zijn druk doende met hervormingen, maar het is zeer de vraag of die tot zodanige veranderingen leiden dat de valkuilen van de afgelopen vijftig jaar vermeden worden.

Sinds 2015 is in de Jeugdwet (Jw) expliciet opgenomen dat kinderen die (tijdelijk) niet meer thuis kunnen wonen, bij voorkeur in een pleeggezin of een gezinshuis moeten worden opgevangen (art. 2.3 lid 6 Jw). Wat zijn de kenmerken van zo'n gezinshuis? Wat zijn gebleken knelpunten met betrekking tot de rechtspositie van gezinshuiskinderen en -ouders? En wat kunnen we leren van rechterlijke uitspraken hieromtrent? Dat zijn vragen die in deze bijdrage aan de orde komen.